Ik ben iets aan het maken voor vrouwen die hun leven niet langer om migraine heen willen bouwen.

Mijn eerste migraineaanval kreeg ik in groep 5. Op de basisschool bleef het bij een keer of twee, maar vanaf mijn dertiende kwam het steeds vaker terug. Op het laatst had ik vijf dagen migraine in een slechte week en twee in een goede.

Ik kreeg te horen wat veel vrouwen te horen krijgen: het zit in de familie, leer ermee leven en met een beetje geluk wordt het beter in de overgang. En het zát ook in de familie. Mijn moeder, mijn oma en zelfs mijn overgrootmoeder hadden het. Maar mijn oma had na haar overgang nog steeds migraine. Ik was veertien en wist dus al dat dat vooruitzicht voor mij niet gold.

Op een gegeven moment ging het niet meer. Ik ben gestopt met mijn studie om twee jaar lang fulltime uit te zoeken wat er in mijn eigen lichaam gebeurde. Wetenschappelijke literatuur doorgespit, hypotheses opgesteld en alles op mezelf getest.

Daar kwam uiteindelijk een aanpak uit. En vanaf het moment dat ik die ging volgen bleven mijn aanvallen uit. Inmiddels vier jaar.

Toen het werkte ben ik niet gestopt. Ik wilde begrijpen waaróm het werkte, dus ik heb me verder verdiept, onder andere in een opleiding tot orthomoleculair therapeut. Ik ben blijven onderzoeken en verfijnen en heb mijn aanpak toegepast bij vrouwen om me heen. Eerst mijn moeder en mijn zusje, later ook anderen.

Ik ben op een heel andere manier naar migraine gaan kijken. Ook naar dingen waarvan ik vroeger nooit had gedacht dat ze ermee te maken hadden.

Lilian

Alles wat ik heb geleerd vertaal ik nu naar een praktische aanpak. Voor vrouwen die, net als ik toen, het gevoel hebben dat ze werkelijk alles al hebben geprobeerd.

De komende weken ga ik hier veel meer over delen. Wat ik heb ontdekt, waarom losse oplossingen bij mij steeds strandden en hoe ik er uiteindelijk anders naar ben gaan kijken.

Wie op de wachtlijst staat, hoort het als eerste.